Een doorsnee woonwijk in Eindhoven. Ada Klapwijk begeleidt ons door haar huis heen, de tuin door en weer een andere ruimte in. “Dit huisje heb ik speciaal laten neerzetten als praktijk”, zegt ze trots. We gaan een soort wachtkamer in en hier spreekt Ada de groep toe.

 

“Iedereen kent yoga, iedereen kent meditatie. Jullie zijn hier voor de cursus yogameditatie. Die combinatie is ontzettend nuttig. Er zijn nogal wat mensen die wel zouden willen mediteren, maar zich voor een drempel voelen staan. Men vindt het lastig om steeds maar in dezelfde houding te zitten en ons diep te concentreren. Logisch ook, het staat namelijk zo haaks op wat we gewend zijn in ons dagelijks leven.

De yoga dient in deze combinatie als voorbereiding van de meditatie. Tijdens het uitvoeren van de yoga-oefeningen wordt je lichaam gebruikt voor de ontwikkeling van aandacht en concentratie. Heel nuttig dus; het een vult het ander aan. Het mediteren, hoe lang of kort je het ook volhoudt, doen we altijd in groepsverband. Iedereen profiteert dus mee van elkaars harmonie en groepsenergie.”

 

We lopen een grote, lichte ruimte in waar de kleur geel overheerst. Er liggen twaalf matjes in een halve maan en we gaan zitten. Ada zet ontspannende muziek op en doet allerlei beginneroefeningen voor die we, vaak krampachtig, na proberen te bootsen. Waar nodig worden we fysiek door Ada begeleid en ‘adjust’ ze onze houdingen. Als gecertificeerd yoga-docente heeft ze het menselijk lichaam jarenlang moeten bestuderen. “Met de verkeerde handeling kun je een lichaam enorm beschadigen. Je moet iemand soms echt flink corrigeren en dat durf je alleen als je echt weet wat je doet.”

 

Tot op een moment geleden voelde ik alleen nog maar krachtinspanning en moeite, niets ontspanning en meditatie, maar na een dik halfuur yoga voel ik me wel een stuk losser en mijn hoofd is inderdaad leeg geraakt. We schudden ons los en wisselen voorzichtig wat ervaringen met elkaar. Anja adviseert ons niets te zeggen, maar als we dat wel willen, vooral zachtjes en rustig te spreken zodat ons lichaam in de ‘open stand’ blijft verkeren.

 

We verleggen onze matjes van een halve maan naar twee rijen van zes achter elkaar en voor elke rij staat een aantal kaarsen. Ada geeft ons ademhalingsritmes en ontspanningstips. De muziek wordt luider maar rustiger. We sluiten onze ogen. Ik voel wel een rust over me heen komen, maar merk dat ik te veel met de omgeving bezig ben. Een zuchtje, een kraakje en ik ben afgeleid. “Doe je ogen open en staar dromerig in de vlam van de kaars voor je”, zegt Ada met een haast slaapverwekkende intonatie. “Ik zeg verder even niets en voorzie dat jullie vanzelf in een meditatieve staat komen.”

 

Het is een aantal minuten stil. Zachtjes slaat Ada op haar gong en ‘ontwaakt’ zeker de helft van de groep, maar mij niet. Ik was niet echt weg, ik keek naar de vlam maar kan de rust niet vinden om mezelf hier, met elf andere cursisten om me heen, te laten komen tot een volmaakte vorm van ontspanning en overgave. Ada begeleidt ons door nog tal van ontspannings- en ademhalingsoefeningen, tot we na twee uur weer in de wachtkamer staan.

 

We krijgen tips mee om dit thuis vooral vast te houden en wanneer je wilt thuis te herhalen. Gewoon een punt in je zicht pakken, op je ademhaling letten maar vooral nergens aan denken. Het lijkt me zo fijn om echt tot die totale ontspanning te komen maar ik merk dat ik er niet voor in de wieg gelegd voel. De yoga vond ik stiekem best fijn, vooral fysiek ontspannend. De connectie met het spirituele ontging me helaas maar ik wil, mede door deze ervaring, best eens verder zoeken naar de totale ontspanning middels meditatie.”

 

Comments are closed.

Set your Twitter account name in your settings to use the TwitterBar Section.